my star your love

سجده برم که خاک تو بر سر چو افسرست

پا درنهم که راه تو بر پا مبارکست

می‌آیدم به چشم همین لحظه نقش تو

والله خجسته آمد و حقا مبارکست

نقشی که رنگ بست از این خاک بی‌وفاست

نقشی که رنگ بست ز بالا مبارکست

بر خاکیان جمال بهاران خجسته‌ست

بر ماهیان طپیدن دریا مبارکست

آن آفتاب کز دل در سینه‌ها بتافت

بر عرش و فرش و گنبد خضرا مبارکست

دل را مجال نیست که از ذوق دم زند

جان سجده می‌کند که خدایا مبارکست

يک email از طرف خدا ... امروز صبح که از خواب بيدار شدي،نگاهت مي کردم؛و اميدوار بودم که با من حرف بزني،حتي براي چند کلمه،نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد،از من تشکر کني.اما متوجه شدم که خيلي مشغولي،مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي. وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي وقت داري که بايستي و به من بگويي:سلام؛اما تو خيلي مشغول بودي.يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني. بعد ديدمت که از جا پريدي.خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛اما به طرف تلفن دويدي و در عوض به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات ا خبر شوي. تمام روز با صبوري منتظر بودم.با اونهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلاً وقت نداشتي با من حرف بزني.متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني،شايد چون خجالت مي کشيدي که با من حرف بزني،سرت را به سوي من خم نکردي. تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري.بعد از انجام دادن چند کار،تلويزيون را روشن کردي.نمي دانم تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛ در حالي که درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو در حالي که تلويزيون را نگاه مي کردي،شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي. موقع خواب...،فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از آن که به اعضاي خوانواده ات شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي.اشکالي ندارد.احتمالاً متوجه نشدي که من هميشه در کنارت و براي کمک به تو آماده ام. من صبورم،بيش از آنچه تو فکرش را مي کني.حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور با ديگران صبور باشي.من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر يک سر تکان دادن،دعا،فکر،يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد. خيلي سخت است که يک مکالمه يک طرفه داشته باشي.خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به اميد آنکه شايد امروز کمي هم به من وقت بدهي. آيا وقت داري که اين را براي کس ديگري هم بفرستي؟ اگر نه،عيبي ندارد،مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبي داشته باشی ...                                          دوست و دوستدارت:خدا

من + لبخند = خدا

                  اگر خداوند از دادن گردن به ما قصد خاصی داشت ،

قطعاً آن بود که سرمان را بالا بگیرد ..

                                                         .........................................

                                       انسان واقعاً دیوانه است .

                 یک کرم هم نمی تواند بسازد اما ده ها خدا می سازد 

                                           ...................................

ای کاش خداوند از تو بگیرد ، آنچه را که خدا را از تو می گیرد ..

................................

هر قدر کسی بیشتر خود را ابزار کار خدا قرار دهد ،

خدا برای کار کردن با آن ابزار آماده تر است ..

                 اگر قلم بر خلاف جهت دست حرکت کند ، کمتر می توان نوشت ..

                                            ...................................

     دیر یا زود باید دنبال خدا بگردی ، چرا حالا نه ؟

  فراری   

یا حی

از خودم می گریزم !   از درونم می گریزم !

کسی در درونم فریاد می زند بمان!

او همین جا در درون توست!  او در قلب تو ساکن است! 

به او نگاه کن ! تا او را ببینی!

او همین جا ، هم اکنون با تست! 

کافیست ذهنت را آرام کنی ! تا او را بیابی!

سرچشمه ی عشق در درون قلب توست!

او ......تو را به سوی خود می خواند.

اگه يه روز من مُردم و تو منو دوست داشتي پنج شنبه ها بيا سرِ مزارم و گلِ سرخي رو روي قبرم بذار تا هميشه اون گلي که بهت داده بودم رو به خاطرم بيارم ... ولي... اگه تو مُردي ... من فقط يک بار ميام مزارِت .. ميام و اون دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم ، برات هديه ميکنم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي کاش آن لحظه که تقديم تو شد همه هستي من. مي سپردم که مواظب باشي . جنس اين جام بلور است. پُر از عشق وغرور است

روزهای سرد تنهایی من با خاطرات تو زنده خواهم ماند چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی شاید باور نکنی ، از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماندو خودکاری که هیچ گاه آخرین حرف هایم را به تو نمی تواند بگوید شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی عکسم را در صفحه ی سفر کرده ها ببینی شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی کوچه تان بکند و پاره کند تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر می توانم هم چنان با تو شاید باور نکنی سخن بگویم؟ آیا دستی برای نوشتن و دلی برای تپیدن خواهم داشت؟ اما دوست دارم مدام برایت بنویسم بعضی وقت ها که کلمات را گم می کنم دوست دارم دشت ها، دریاها، کوه ها، جنگل ها، ستاره ها و هر چه در کاینات هست همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم دوست دارم به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا رهگذران غمگین ، صبحگاهان زیر آفتابی نارس مرا زمزمه کنند می بنشیند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جملهدانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی رو به رویت  در آیی که می گوید : مرا از یاد خواهی برد ؟ نمی دانم ولی می دانم از یادم نخواهی رفت

خداحافظ برای تو چه آسان بود
ولی قلب من از این واژه لرزان بود

خداحافظ برای تو رهایی داشت
برای من غم تلخ جدایی داشت

خداحافظ طلوع من غروب من
خداحافظ تو ای محبوب خوب من

سلام تو طلوع پاک شبنم بود
غروب ظلمت تاریکی وغم بود

سلام تو شروع آشناییها
نوید مهربانی ها زمان همزبانی ها

دریغ از قطره های اشک سوزانم که از بیداد تو بر رخ چکیده
خزان زندگی آمد دل افسرده بعد از تو بهاری را ندیده

خداحافظ
خداحافظ
خداحافظ

تولدت مبارک همه زندگی من

تولد تولد تولدت مبارک

مبارک مبارک تولدت مبارک

بیا شمعارو فوت کن تا صد سال زنده باشی

کاشکی که صد ساله شی نه

۱۲۰ ساله شی

نه ۱۲۰سال کمه

همیشه زنده باشی

فقط خدا میدونه این دل دیوونم چقدر دوست داره

مهدی جونم

تولدت مبارک عزیزدلم

عاشق باشیم دست تو دست هم بذاریم

عاشق باشیم گلای عشقو بکاریم

اول خدا دوم همدیگرو داریم

میخوام بگم دوست دارم

یا تو یا هیچ کس دیگه

بذار بگم دوست دارم

یا تو یا هیچ کس دیگه

این گلای خوشکلم تقدیم به تو عزیزم با عشق

البته میدونما من خودم گلم چرا زحمت کشیدم ولی خب واسه عزیزترین عزیزم خیلی کمه

تذکر بیسیار مهم

تولد محمد مهدی عزیزم ۲۹مهرماهه خب من خیلی واسه تبریک عجله داشتم

شما به بزرگی خودتون ببخشید

قصه ي عشق قصه عجيبي است. قصه معاشقه ها، قصه دوست داشتن ها، قصه درد و دل كردن دو عاشق و

معشوق.

واقعا قصه عشق قصه ای است كه غوغا به پا مي كنه… قصه عشق، قصه آرزوهايی است که همه تبديل به رويا می شوند. همه تبديل به خواب بيدارنشدنی می شوند... قصه عشق قصه سفر پرستو های عاشق به شهر عشق است، پرستويي كه يك لحظه سفر ميكند، سفر به شهر خوشبختي ميكند.

تمام قصه ها با يکی بود يکی نبود يک کسی شروع می شوند که: يکی بود يکی نبود!

اما قصه عشق من و تو از چشمهایت شروع شد... چشمهایی كه آسمان در پیش آن خجل است.

اولين بارش محبتت را بر وجودم به ياد می آورم... اولين تلاقی نگاهمان را به ياد می آورم... از همان اولين بار که نگاهمان به هم گره خورد، چشمهايت مونس همه شبهای تاريکم شد واز آن روز همه روزهايم با ياد تو سپری مي شود وهمه شبهايم با اميد طلوع نگاه تو به صبح می رسد. در تک تک لحظه هاي زندگیم حضورتو جاری است... حضورت و حضور يادت تنهاييم را رونق می بخشد. در عطشناک ترين لحظه های بيابانيم بارش چشمان تواست که سيرابم می کند... چه با شکوه است وقتي که پرنده دلم در آسمان وسيع چشمانت به پرواز در می آيد و چه زيباست وقتی در خانه نگاهت آرام ميگيرد و تو با گرمای نگاهت پر و بال خسته اش را مرهم مي نهی... چشمانت، عظمت شب را به تصوير مي كشد. انگار پنجره اي گشوده اي است به رويم تا از ميانش تمامي كهكشانهاي درونت را به خانه دلم ميهمان كنم.

به چشمهایت اعتماد داشتم و دارم::.. هميشه::..

او هرگز دروغ نمی گوید!!! دلم می خواهد دو رکعت نماز در برابر چشمانت بخوانم و دعا کنم که خدا هرگز نگاهت را از نگاهم نگيرد.

قصه عشق من و تو از چشمهایت شروع شد و با دستهایت ادامه پیدا کرد دستان پر مهرت راهميشه وهميشه قدر دانسته ام، دستان پر مهری که در سردترين ساعات زمستانيم غنچه خاموش قلبم رابه شکفتن پيوند داد دستانت ... سرشار از نوازشند. …

وقتی با دستان مهربانت دستانم را می گيری، انگار آرام آرام خون آرامش رو در تنم جاری می کنی ...زمانی که دستهای نيلوفريت با آن انگشتان ظريف قلبم را لمس کرد، احساس می کردم نزدیک است تمام رگ هایم شکافته شوند، تمام اعصابم سر از هم بردارند و گسیخته شوند. دستهای تو و پنجه هایت می توانند دهانه یک آتشفشان مخوفی را که آتش های مذاب در سینه اش سر برداشته اند و هزاران انفجار در درونش یک باره طغیان کرده اند را ببندند و آن را آرام کنند... دستت را به من بده. آنها را از من مگیر، هر وقت که به دستهايت نگاه کردی جای دستهای مرا خالی کن که جايشان توی دستهای تو خالی مانده است.

تو توي زندگي من مثل يک تابلوي نقاشي مي موني… زيبا… لطيف… پرحس و معركه! يک تابلوي محشر كه انگار تمام لطافتهاي دنيا را تو خودش جمع كرده، يک نقاشي مات و مبهم كه انگار جواب تمام معماهاي ذهن من هست و خودش بي جواب مثل دريای آبی بي ‌كران و بزرگ، مثل آسمون آبي و زلال، آرام و امن... مثل پرنده رها و سبك و مثل پرواز خواستني و دور از دسترس! تو قشنگترين و لطيفترين تابلويي هستي كه تو زندگي ام ديدم!!!

يک جورايي انگار تجلي نقاشت هستي. اونم يه تجلي تمام عيار، مظهر كرامت و بزرگي اون… مظهر استغنا و بي نيازي اش… مظهر غرور دلنشينش…کسی که بيشتر از تابلوهاي ديگه ي ‌نمايشگاه هستی نظرم را جلب كردي، چشمم را گرفتي،‌مي دونم… زياد جلوت توقف كردم… خيلي وقت هست که تو چشم هایت زل زدم… تو امواج خروشان دريای چشمت غرق شدم. تو آسمون آبي نگاهت پريدم… خيلي وقته بي حركت و مات جلوي اين تابلو ايستادم و فقط نگاهت مي كنم… از نگاه كردنت سير نمي شم. هر چي مي خوام برم انگار يه چيز نخونده هنوز توي چشمهایت داد مي‌زنه:

« تو منو هنوز آنطور كه بايد نديده‌اي... »

چشم از چشمت نمي تونم بردارم… خدايا!‌عجب پرتره‌اي  گ!كشيده‌اي… چقدر زيبا و خواستني است… چقدر بي قرار… چقدر عاشق… چقدر بزر!! …

تو براي من بهترين و گرانبهاترين تابلوي نمايشگاه آفرينشي

چرا وقتی که آدم تنها میشه، غم وغصش قدریک دنیا می شه؟
می ره یک گوشه پنهون می شینه،اونجا رو مثل یه زندون می بینه
غم تنهایی اسیرت می کنه،تا بخوای بجنبی پیرت می کنه
وقتی که تنها می شم اشک تو چشام پر می زنه
غم میاد یواش یواش خونه دل در می زنه
یاد اون شبها می یفتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه می نشستیم من ویار....
میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه،
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه
اون بالا باز داره زاغ ابرارو چوب می زنه
اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه!

اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست اين چه شمعي است كه جانها همه پروانه اوست...

همه دار و ندارم از حسينه.

دل آدمها اونقدر قيمت داره كه خداي عاشقا شكسته شم را با تمام دنيا عوض نميكنه , پس بهتره بري از اوني كه دلش و شكستي بري حلاليت بگيري كه خداي عاشقا ببخشتت....

کاش مي شد فقط يه بار ديگه ببينمش.اگه ببينمش .فقط نگاش مي کنم.مي خوام خوب تصويرش تو ذهنم بمونه.مي خوام وقتي چشمامو مي بندم ديگه سياهي نبينم.مي خوام وقتي مي خوابم تنهانخوابم.مي خوام وقتي مي ميرم وقتي ديدمش فقط به حرفاش گوش ميدم مي خوام صداش تو گوشم بمونه.مي خوام ديگه سکوت نتونه زجرم بده مي خوام وقتي مي ميرم کاش وقتي ديدمش نمرده باشم

قرار بود با هم باشيم اما بدون عشق
الان ديگه باهم نيستيم اما با عشق

خسته‌ام ، خسته از اين دنيا‌ي سياه و سفيد، قلبم و مردماني كه خاكستري را نمي‌شناسند ، آبي آسمان را نمي‌بينند و بر سبز سبزه‌ها مي‌خندد از دل‌بسته‌گي‌هايي با رنگ عشق ، با نام عشق و با هر چه دروغين است از عشق از اين چشم‌هاي پر دروغ كه پيشه‌ي‌شان فريب است و رسم‌شان ني‌رنگ. خسته‌ام ، خسته از انتظار بيهوده . خسته از نيامدن‌ها و رفتن‌ها و حتا از ماندن‌ها

بي حسرت از جهان نرودهيچ كس بدر الا شهيد عشق به تير از كمان دوست

به كوه گفتم عشق چيست؟ لرزيد
به ابر گفتم عشق چيست؟باريد
به باد گفتم عشق چيست؟وزيد
به پروانه گفتم عشق چيست؟ناليد
به گل گفتم عشق چيست؟پرپر شد
به انسان گفتم عشق چيست؟ اشك از ديدگانش جاري شدو گفت.....ديوانگيست!!

هی با دل ودست خود تعارف ميکرد .
با جاده نرفته ,هی توقف ميکرد .
از کار گذشته بود کارش . حالا ,
بر خاطره های قبلی اش تف ميکرد .

دلم را که مرور می کنم می بينم , تمام آن از آن توست و فقط نقطه ای از آن خودم. بر آن نقطه هم ميخ می کوبم و قاب عکس ترا آويزان می کنم....

با گلويی پر از غم باد,.... می زنم فرياد,..... هر چه بادا باد..... تا ابد دارمت در ياد......

گفتي كه زعشق, از غزل لبريزی.
بي عشق هميشه پر غمي ,پاييزي,
گيرم كه زمانه عشق را از تو گرفت,
آنوقت چه خاك بر سرت ميريزي؟؟؟

چو مي بينم كسي از نزد تو دلشاد مي ايد
فريبي راكه من هم خورده بودم، يادمي ايد

اول تو بگو زين همه مخلوق چرا من ؟؟؟؟؟؟؟
تا با تو بگويم ز همه خلق چرا تو!!!!!!!!!!

روزها به تو ايمان می آورم ,
و شبها کافر تو می شوم .
اينچنين می گذرد روزگار دلدادگی من ......

ومن شبيه هميشه به درد مي خندم.
به روزهاي بهاري سرد مي خندم.

به گونه هاي ترم که هميشه و هرگز.
به دستهاي تو عادت نکرد مي خندم.....

حالم از اين شبهاي تکراري گرفته.
حتي از اينکه دوستم داري ,گرفته.
بغضم همين حالا ميان خاطراتم,
آن لحظه که گفتي به من: آري گرفته.
مي خواهم از اين خواب بد بيرون بيايم.
چيزي مرا در خواب و بيداري گرفته.
قسمت نباشد بر شماها دختري که,
از بي کسي درد خود آزاري گرفته.
پر مي کشم آرام سوي بي خيالي.
حالم از اين شبهاي تکراري گرفته...

ن روز كه دلت پيش دلم بود گرو
دستان مرا سخت فشردي كه نرو
حالا كه دلت به جاي ديگر بند است
كفشان مرا جفت نمودي كه برو

تا طعم غم مرا چشيدي اي كوه
از درد تو هم سينه دريدي اي كوه
اين تازه تمام شرح غمهايم نيست
يك قصه ز غصه ام شنيدي اي كوه

تنها نه ز راز دل من پرده بر افتاد .
تا بود فلک شيوه ي او پرده دری بود.

دلم را که مرور می کنم می بينم , تمام آن از آن توست و فقط نقطه ای از آن خودم. بر آن نقطه هم ميخ می کوبم و قاب عکس ترا آويزان می کنم....

گفتي كه زعشق, از غزل لبريزی.
بي عشق هميشه پر غمي ,پاييزي,
گيرم كه زمانه عشق را از تو گرفت,
آنوقت چه خاك بر سرت ميريزي؟؟؟

چو مي بينم كسي از نزد تو دلشاد مي ايد
فريبي راكه من هم خورده بودم، يادمي ايد

ومن شبيه هميشه به درد مي خندم.
به روزهاي بهاري سرد مي خندم.

به گونه هاي ترم که هميشه و هرگز.
به دستهاي تو عادت نکرد مي خندم.....

خدايا آنكه در تنها ترين تنهاييم تنهام گذاشت تو در تنها ترين تنهاييش تنهاش نگذار

شانه هايت را برای گريه هايم آماده کن. و دستانت را برای نوازش . من نيز زانوانم را برای ميزبانی سرت آماده خواهم کرد، و دل گرمايي ام را برای تحمل داغی نگاهت.

لحظه ي رفتنت,
باد پنجره را تکان می داد, دستت، دستمال را,و گريه شانه هايم را.

قلبت را خالي نگه دار اگر هم يه روزي خواستي كسي را در قلبت جاي دهي سعي كن كه فقط يك نفر باشد به او بگو كه تو را بيش تر از خودم وكمتر از خدا دوست دارم زيرا كه به خدا اعتقاد دارم وبه تو نياز دارم

زندگي زيباست نه به زيبايي حقيقت، حقيقت تلخ است نه به تلخي انتظار، انتظار سخت است نه به سختي جدايي.

يارباش مثل ساحل براي دريا،پناهگاهباش مثل دريا براي ماهي،اشنا باش مثل ماهي براي صدف،محافظ باش مثل صدف براي مرواريد.

غروب شد، خورشيد رفت، افتابگردان به دنبال خورشيد مي گشت ،يهو ستارهاي چشمك زد،افتابگردانسرش را پايين انداخت،گل ها هرگزخيانت نمي كنند

قلب ادما مثل يك جزيره دور افتاده مي مونه. اينكه كي واسه اولين بار پا به جزيره ميگذاره مهم نيست مهم اون كسي است كه هيچ وقت جزيره رو ترك نميكنه. بنويس، عاشق خسته! بنويس! عشق با خط ِ شکسته بنويس! تو رَجزخوني ِ اين حنجره ها، از دل ِ به خون نشسته، بنويس! بنويس که اين صداي بي دروغ، عُمريه نخورده مَسته! بنويس! بنويس که اوج ِ پرواز ِ کلاغ، مثل ِ اين زمونه بنويس! يه نفر تو سرزمين ِ شبْ هنوز، دل به تاريکي نبسته ! بنويس

يكي خواست يكي نخواست اوني كه خواستني بود من بودم اوني كه نخواست منو بخواد توبودي.   عشق ايستادن زير باران و خيس شدن نيست عشق ان است كه يكي چتر شود وديگري نفهمد چرا خيس نشد ميخواهم خانه عشق را كنج دلم بسازي شايد گذاشتي رفتي - گفتي دوستم نداري
اين كلبه نو راني بايه سبد خاطره - مي مونه يادگاري آري عزيزم
شايد خواستن نا به جاگناه باشد ولي عاشق شدن حق است
شايد خود كشي گناه باشد ولي با عشق مردن لطف است

خداياتو كه خودت عاشق هميشه تنهايي
پس چرا عشق را در دل نهادي تا كه هميشه تنها باشم خدا يا تو به من دوست داشتن رو هديه دادي ولي عزيزم چرا به كسي نگفتي كه به من هم دل دادي

بيا تا برايت بگو يم با دل خود چه كردم
گرچه خاطرات گذشته رو پاره پاره كردم
بنشين تو در كنارم - بنشين تو دركنارم
كه ياري بهتر از تو ندارم - ندارم - ندارم
آه همه دردم - آه همه دردم - آه
كنار يار به خاطره ها بر مي گردم تنها و پر دردم آه آه آه

چشمه جوشان ازدل سنگست ومن دراين شگفت
چشمه ي اشك من از درياي دل امد برون .

هزار عيب ودوصدنقص دروجود من است
تو با نگاه محبت مرا تماشا كن .